Πεντηκοστή – Άγιος Λουκάς Επίσκοπος Κριμαίας ο Ιατρός (+1961)ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Η Πεντηκοστή

Άγιος Λουκάς Επίσκοπος Κριμαίας ο Ιατρός (+1961)

Έφτάσε η μεγάλη γιορτή, η γιορτή της μέγιστης χαpάς για τους χριστιανούς. Το Άγιο Πνεύμα κατήλθε στους Αποστόλους. Και όχι μόνο στους Αποστόλους. Το Άγιο Πνεύμα ήρθε στον κόσμο για να εκπληρώσει την υπόσχεση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού που είπε: «Δεν θα σας αφήσω ορφανούς, αλλά θα αποστείλω το Άγιο Πνεύμα, τον Παράκλητο».
Το Άγιο Πνεύμα αγίασε τη γη και θα συνοδεύει όλο το χριστιανικό γένος στο δρόμο προς τη σωτηρία, μέχρι το τέλος των αιώνων. Το Άγιο Πνεύμα πρώτα από όλους κατήλθε στους Αποστόλους. Και πώς κατήλθε; Ορατό, με τη μορφή πυρίνων γλωσσών. Το Άγιο Πνεύμα ποτέ δεν έγινε ορατό έτσι, ούτε κατήλθε σε κάποιον.
Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; Για ποιο λόγο το Άγιο Πνεύμα έπρεπε να κατέλθει στους αγίους Αποστόλους με τη μορφή πυρίνων γλωσσών και να γίνει από όλους ορατό και αισθητό; Επειδή οι Απόστολοι ήταν άγιοι, επειδή δια μέσου αυτών, δια μέσου του κηρύγματος τους, έπρεπε να εδραιωθεί σε όλο τον κόσμο το άγιο Ευαγγέλιο. Ήταν οι πρώτοι κήρυκες του Ευαγγελίου, οι πρώτοι που έφεραν το φως του Χριστού στον κόσμο. Επίσης, επειδή έτσι τους ξεχώρισε το Άγιο Πνεύμα, που κατήλθε σ’ αυτούς με τη μορφή πύρινων γλωσσών. Το Άγιο Πνεύμα αναδημιούργησε με τις φλόγες την καρδιά και το μυαλό τους, τους αγίασε και τους διαφώτισε, θύμησε σ’ αυτούς όλα όσα είχαν ακούσει μέχρι τότε από τον Κύριο Ιησού Χριστό και έδωσε σ’ αυτούς τη δύναμη ώστε να οδηγήσουν όλο τον κόσμο στον Χριστό.
Αλλά μήπως και τώρα δεν κατέρχεται το Άγιο Πνεύμα σε όσους είναι άξιοι να το δεχτούν; Άραγε δεν ήταν πλήρης Πνεύματος Αγίου ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ; Το Άγιο Πνεύμα κατήλθε σ’ αυτόν όχι με τη μορφή πυρίνων γλωσσών, αλλά έτσι ώστε κυρίευσε όλες τις σκέψεις, όλες τις επιθυμίες, τα συναισθήματα και τις επιδιώξεις του. Το Άγιο Πνεύμα κατέκτησε τον Όσιο Σεραφείμ.
Έτσι κατήλθε το Άγιο Πνεύμα σε πολλούς Αγίους, έτσι κατήλθε και σε όλους μας τους ανάξιους σύγχρονους χριστιανούς, αφού στο Μυστήριο του Χρίσματος και στο Άγιο Βάπτισμα μας δίνεται η ευλογία του Αγίου Πνεύματος. Σε όλους δίνεται αυτή η ευλογία, όλοι την έλαβαν, όμως δεν την φύλαξαν όλοι.
Πολλοί έχασαν αυτό τον θησαυρό, στερήθηκαν την ευλογία του Αγίου Πνεύματος. Γιατί μήπως μπορεί το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει σε ακάθαρτη, γεμάτη από αμαρτία ανθρώπινη καρδιά;
Όπως ο καπνός διώχνει τη μέλισσα, έτσι η δυσωδία διώχνει όλους τους ανθρώπους, έτσι και η δυσωδία της ανθρώπινης καρδιάς διώχνει το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα ζει μόνο σε καθαρές καρδιές, μόνο σ’ αυτούς δίνει την θεϊκή του ευλογία, τα άγια χαρίσματα, αφού είναι ο «Θησαυρός των αγαθών», όλων των αληθινών και πλέον πολύτιμων αγαθών, με τα οποία μπορεί να κατακτήσει την ανθρώπινη καρδιά.
Άραγε μπορεί να τα προσλάβει η ακάθαρτη καρδιά;
Άραγε μπορεί να λάβει την ευλογία του Αγίου Πνεύματος η αμαρτωλή καρδιά, η στερημένη του ελέους και της αγάπης;
Και πώς λοιπόν μπορούμε να αποκτήσουμε καθαρή καρδιά; Πώς μπορούμε να απέχουμε από τις επαίσχυντες αμαρτίες; Πώς μπορούμε να απέχουμε από τους εχθρικούς πειρασμούς της σωτηρίας μας, από τους πειρασμούς του κόσμου; Πώς θα διαφυλαχτούμε από αυτούς;
Πρέπει επιμελώς, πάντα, όλες τις μέρες της ζωής μας, κάθε στιγμή να σκεφτόμαστε ότι το Άγιο Πνεύμα δεν ζει σε ακάθαρτη καρδιά. Πρέπει να μην ενδίδουμε στον πειρασμό και όταν το ακάθαρτο πνεύμα, ο εχθρός της σωτηρίας μας, μας ψιθυρίζει φιλοδοξίες για επίγεια ευτυχία, όταν μας προβάλλει εικόνες ένδοξης, ευκατάστατης ζωής, όταν διεγείρει την υπερηφάνεια μας, όταν προκαλεί επιθυμία τιμής και δόξας, εμείς δεν πρέπει να βάζουμε μέσα στην καρδιά μας αυτούς τους διαβολικούς ψιθύρους, δεν πρέπει να δεχόμαστε τους πειρασμούς του κόσμου. Όταν έρχονται στην καρδιά τέτοιοι λογισμοί, εμείς πρέπει αμέσως να καταλαβαίνουμε ότι αυτό είναι πειρασμός. Πρέπει λοιπόν εκείνη τη στιγμή, με όλες τις δυνάμεις του μυαλού και της καρδιάς να διώξουμε αυτούς τους λογισμούς, να μην κοιτάξουμε τις πειρασμικές εικόνες που μας προβάλλει το ακάθαρτο πνεύμα, πειράζοντας μας. Δεν πρέπει να ενδίδουμε στους ψιθύρους του. Αλλά εάν δεν το κάνουμε αυτό, εάν κοιτάξουμε αυτές τις εικόνες της επίγειας δόξας και ευημερίας, εάν σκεφτόμαστε όλο και περισσότερο αυτές τις εικόνες, τότε αλίμονο σε μας, γιατί τότε ο πειρασμός θα κυριεύσει τις καρδιές μας.

Leonid Ouspensky - Ἡ εἰκόνα στὸ φῶς τῆς ὀρθόδοξης ἑρμηνείας (Περὶ τῆς Πεντηκοστῆς)

Ἂς ἔλθουμε τώρα στὸ περιεχόμενο τῶν εἰκόνων τῆς Πεντηκοστῆς καὶ ἰδιαίτερα τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐπὶ τῶν ἀποστόλων. Ἀρχικὰ ἂς ποῦμε σύντομα γιατί ἡ Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι ἀφιερωμένη στὴν Ἁγία Τριάδα(60). Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ τρίτου Προσώπου τῆς Τριάδος ἔγινε ὅταν ἦλθε στὸν κόσμο καὶ εἰδικότερα μέσα στὴν Ἐκκλησία, τὴν πεντηκοστὴ ἡμέρα μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ὑποστατικὴ αὐτὴ ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀποτελεῖ τὴν συνέπεια τῆς οἰκονομίας τοῦ δεύτερου θείου Προσώπου: «Αὐτὸς οὖν ἐστι Θεὸς σαρκοφόρος καὶ ἡμεῖς ἄνθρωποι πνευματοφόροι» λέει ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας(61). Ἡ ἐξαγορασμένη μὲ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἀνθρώπινη φύση γίνεται ἱκανὴ νὰ δεχθεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἱκανὴ νὰ πραγματώσει τὸν ἀνώτατο στόχο τῆς κτίσης ποὺ εἶναι ἡ θέωση, δηλαδὴ ἡ τέλεια ἕνωση Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου ἐν χάριτι. Γιὰ τὴν ἐπίτευξη αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο κατῆλθε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. «Διατὶ αὐτὸ ἦταν ὁ σκοπὸς καὶ τὸ τέλος ὅλης τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ λάβουν Πνεῦμα Ἅγιον», λέει ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος Θεολόγος(62). Ἄρα ἡ θέωσις, «τοῦ Πνεύματος ἡ ἐνέργεια (εἶναι)... δι᾿ ἧς Τριὰς γνωρίζεται»(63). Δεχόμενος τὰ καθαγιασμένα δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ ἄνθρωπος γίνεται μέτοχος τῆς τριαδικῆς ζωῆς, γιατί ἡ γνώση εἶναι κοινωνία ζωῆς καὶ ἡ πρόγευση τῆς θέωσης εἶναι πρόγευση τῆς μέλλουσας ζωῆς μέσα στὴν Ἁγία Τριάδα, ἀφοῦ «μετὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔρχονται πρὸς ἡμᾶς καὶ θεωροῦνται ὁ Υἱὸς μετὰ τοῦ Πατρός», λέει ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος Θεολόγος(64)· ἢ πάλι κατὰ τὴν ρήση τοῦ ἁγίου Βασιλείου τοῦ μεγάλου «ὁ τὸ Πνεῦμα ἑλκύσας δι᾿ αὐτοῦ καὶ τὸν Υἱὸν καὶ τὸν Πατέρα συνεφειλκύσατο...»(65). Ἔτσι τὸ τριαδικὸ δόγμα δὲν γίνεται μία ἀφηρημένη διδασκαλία, μία γνωστικὴ ἀλήθεια μέσῳ ἑνὸς ἐγκεφαλικοῦ συλλογισμοῦ, κατὰ τὸ παράδειγμα τῶν ἀληθειῶν ποὺ μελετοῦν οἱ ἐπιστῆμες. Δὲν πρόκειται γιὰ μία ἐξωτερικὴ διδασκαλία ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν γνώση τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀλλὰ μία ζωντανὴ ἐμπειρία τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, τῆς ὁποίας μαρτυρίες ἔχουμε μέσα στὴν ζωὴ καὶ τὰ ἔργα τῶν Πατέρων.

Ὅσοι ἔλαβαν τὸν Παράκλητο τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, τὸν ἔλαβαν ὡς μέλη ἑνὸς καινοῦ σώματος ποὺ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἐξαγόρασε ὡς Ἐκκλησία. Ἑπομένως, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τῆς οἰκονομίας τῆς Τριάδος, ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Πατρὸς μέσα στὸ ἔργο τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι εἰκόνα τῆς Τριάδος, ἑνότης ἐν πολλαπλότητι Ὑποστάσεων κατ᾿ εἰκόνα τῆς θείας τριενότητας, ποὺ ἡ Πεντηκοστὴ ὁλοκληρώνει τὴν σύστασή της. Γι᾿ αὐτὸ εἶναι φυσικὸ ὡς πρώτη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς (τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος), ν᾿ ἀφιερώνεται στὸν ἑορτασμὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος· καὶ εἶναι ἀκόμη φυσικὸ στὴν Ἐκκλησία μας νὰ παίρνει ἡ γιορτὴ τὸ ὄνομά της ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν Ἁγία Τριάδα. Ἡ ὀνομασία αὐτὴ προέρχεται ἀπὸ τὴν σημασία τοῦ ἴδιου τοῦ γεγονότος: Ἡ λύτρωση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους πραγματώθηκε διὰ τῆς θελήσεως καὶ τῆς ἐνεργείας ποὺ εἶναι κοινὴ στὰ τρία θεία Πρόσωπα. Ἑπομένως ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου πραγματοποιεῖται διὰ τῆς κοινῆς θελήσεως καὶ ἐνεργείας τῆς Τριάδος. Τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἡ ἴδια ἡ τριαδικὴ ζωὴ κατέρχεται ἐπὶ τῆς γῆς καὶ γίνεται ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου· ἡ Τριάς, στὴν ὁποία ὀφείλουμε τὴν σωτηρία καὶ τὴν θέωσή μας, γίνεται τὸ θεμέλιο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Τὸ κύριο θεολογικὸ θέμα τῆς ἑορτῆς εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τοῦ τριαδικοῦ δόγματος καὶ ἡ εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος μὲ τὴν μορφὴ τριῶν Ἀγγέλων, ποὺ προσκυνεῖται τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.

Ἡ εἰκόνα αὐτὴ συνδέει, γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἔτσι, τὴν ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τὴν ὑπόσχεση στὸν Ἀβραάμ, καὶ τὴν στιγμὴ ποὺ συνίσταται πλήρως ἡ Ἐκκλησία τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἡ ἀρχὴ τῆς θεϊκῆς ὑπόσχεσης συναντᾶ τὴν ὁλοκλήρωσή της τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὅπου ὁ ἄνθρωπος δέχεται τὴν ὑπέρτατη ἀποκάλυψη τοῦ ἑνὸς τριαδικοῦ Θεοῦ.

Η Ερμηνεία της Εικόνας της Πεντηκοστής

Η εικόνα της Πεντηκοστής παρουσιάζει υπερώο. Είναι το υπερώο που έμεναν οι Απόστολοι μετά την Ανάληψη του Κυρίου. Οι Απόστολοι κάθονται ημικυκλικά. Στην κορυφή του ημικύκλιου είναι οι Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος. Τρίτος δεξιά του Πέτρου είναι ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς και απέναντι του ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Μάρκος, τρίτος κοντά στον Παύλο. Ακολουθούν οι υπόλοιποι Απόστολοι κατά σειράν ηλικίας. Όλοι είναι ήρεμοι με γλυκεία έκφραση και στοχαστικό βλέμμα. Κρατούν ειλητάρια έκτος του Αποστόλου Παύλου, που κρατεί βιβλίο. Είναι τα σύμβολα του διδακτικού χαρίσματος, που έλαβαν από το Άγιο Πνεύμα. Μεταξύ των Πρωτοκορυφαίων διακρίνεται ένα κάθισμα κενό. Είναι η θέση του Χριστού, της θείας Κεφαλής της Εκκλησίας, την οποίαν εικονίζει η εικόνα της Πεντηκοστής.

Στο πάνω μέρος της εικόνας εικονίζεται ο ουρανός δια τμήματος κύκλου. Από αυτό εκπέμπονται δώδεκα ακτίνες φωτός, που κατέρχονται στους Αποστόλους. Στην εικόνα μας, έκτος των κατερχόμενων ακτινών, αιωρείται επάνω από την κεφαλή κάθε Αποστόλου πύρινη γλώσσα, που σημαίνει ότι γέμισαν όλοι από Άγιο Πνεύμα και απέκτησαν το χάρισμα της γλωσσολαλίας. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος το είχε προφητεύσει αυτό, όταν έλεγε στους ακροατές του ότι ο «οπίσω του ερχόμενος», ο Χριστός, θα βαπτίσει τους οπαδούς Του με Πνεύμα Άγιο και με το πυρ της θείας Χάριτος.

«Από κάτω του  καθίσματος, πάνω στο οποίο είναι καθισμένοι (οι Απόστολοι), εικονίζεται η μορφή ενός γέροντα με στέμμα  στο κεφάλι του και με οξύ στρογγυλό γένι, που κρατά με τα δύο χέρια του σινδόνι, μέσα στο οποίο φαίνονται δώδεκα ειλητάρια, δηλαδή χαρτιά τυλιγμένα. Ο γέροντας  αυτός συμβολίζει τον Κόσμο, τα δε χαρτιά τους δώδεκα κλήρους που κληρώθηκε η οικουμένη να κηρυχτεί ο λόγος του Θεού από τους Αποστόλους.

Στις αρχαιότερες εικόνες της Πεντηκοστής, αντί του Κόσμου, ζωγραφίζονται κάποιοι άνθρωποι από διάφορες φυλές, ντυμένοι με παράδοξα φορέματα και γυρισμένοι κατά πάνω, σαν να ακούουν ξαφνιασμένοι το κήρυγμα των Αποστόλων, και πάνω από  αυτούς ή επιγραφή ΛΑΟΙ, ΦΥΛΑΙ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΑΙ. Παριστάνουν δε αυτοί τους ανθρώπους από τα διάφορα έθνη, που βρέθηκαν στα Ιεροσόλυμα κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, την ώρα που κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα και οι οποίοι, όταν άκουσαν την βοή  που έγινε από την επιφοίτηση του Παναγίου Πνεύματος, μαζεύτηκαν στο σπίτι που βρίσκονταν οι Άγιοι Απόστολοι και απορούσαν, διότι άκουαν ο καθένας στη γλώσσα του το κήρυγμα που έβγαινε από το στόμα των μαθητών του Χριστού, όπως αναφέρουν οι Πράξεις των Αποστόλων» (Φ. Κόντογλου).

Η σημασία της εικόνας.

Όπως πληροφορούμαστε από τις Πράξεις των Αποστόλων, κατά την ημέρα της Πεντηκοστής βρίσκονταν στο υπερώο περίπου εκατόν είκοσι πρόσωπα. Συνεπώς τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος δεν έλαβαν μόνον οι Δώδεκα Απόστολοι. Όλοι οι παρευρισκόμενοι «επλήσθησαν Πνεύματος Αγίου». Επί πλέον ο Απόστολος Πέτρος στην ομιλία του κατά την ημέρα της Πεντηκοστής διαβεβαίωσε, ότι όλοι όσοι θα μετανοήσουν και βαπτισθούν, θα λάβουν «την δωρεά του Αγίου Πνεύματος». Οι εκατόν είκοσι μαθητές εκπροσωπούν όλη την Εκκλησία. Για τον βυζαντινό αγιογράφο είναι αντιπρόσωποι της Εκκλησίας όλων των γενεών και όλων των αιώνων. Αυτός είναι ο λόγος, που ενώ τα καθισμένα πρόσωπα είναι δώδεκα, ο αριθμός αυτός δεν αντιστοιχεί στους Δώδεκα Αποστόλους. Ο Απόστολος Παύλος και οι Ευαγγελιστές Λουκάς και Μάρκος, που εικονίζονται στην εικόνα, δεν ανήκαν στον κύκλο των άμεσων Μαθητών του Κυρίου.

Σε αντίθεση με τις άγιες μορφές των Αποστόλων έρχεται η συμβολική μορφή του Κόσμου. Γι’ αυτήν διαβάζουμε σε ένα κείμενο του 17^ου αιώνα: «Γιατί κατά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος παρουσιάζεται ένας άνθρωπος καθήμενος σε σκοτεινό μέρος, κυρτωμένος από τα χρόνια, ενδεδυμένος με κόκκινο ένδυμα, με βασιλικό στέμμα επί της κεφαλής του και μ’ ένα λευκό ύφασμα στα χέρια του, που περιέχει δώδεκα γραμμένους κυλίνδρους. Ο άνθρωπος κάθεται σε σκοτεινό μέρος, επειδή η οικουμένη ήταν προηγουμένως χωρίς πίστη. Είναι κυρτωμένος από τα χρόνια, διότι είχε γεράσει από την αμαρτία του Αδάμ. Το κόκκινό του ένδυμα υποδηλώνει τις αιματηρές θυσίας του πονηρού. Το βασιλικό στέμμα υποδηλώνει την αμαρτία, που κυβερνούσε τον κόσμο. Το λευκό ύφασμα στα χέρια του με τους δώδεκα κυλίνδρους σημαίνει τους Δώδεκα Αποστόλους, που έφεραν φως στην οικουμένη με την διδασκαλία τους».

Ο Χριστός ο Θεός μας, «ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας», είναι «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας». Για τούτο πρέπει στη προσευχή μας να Τον παρακαλούμε να μας φωτίζει και αγιάζει με το Άγιο Πνεύμα, που είναι «ο φρουρός και αγιοποιός της Εκκλησίας, ο διοικητής των ψυχών, ο κυβερνήτης των χειμαζόμενων, ο φωταγωγός των πεπλανημένων και αθλοθέτης των αγωνιζο­μένων και στεφανωτής των νενικηκότων» (Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Κατήχησις 17,3).

(Χρήστου Γ. Γκότση, Ο Μυστικός κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων,

Γιατί δεν απεικονίζεται η Θεοτόκος στην Ορθόδοξη εικόνα της Πεντηκοστής.(Λ. Οὐσπένσκυ)

Η εικόνα της καθόδου του Αγίου Πνεύματος αντιστοιχεί πλήρως προς τα λειτουργικά κείμενα της Πεντηκοστής μεταφέροντας ολοκληρωμένα την σημασία της· το δογματικό περιεχόμενο της εικόνας δεν επιδέχεται κανένα είδος επέμβασης, όπως αυτή της Παρθένου. Η εισαγωγή της Θεοτόκου στον αποστολικό κύκλο θα έθετε το ερώτημα: τι σημαίνει η παρουσία Της; Ποιά τροποποίηση φέρνει στην σημασία της εικονογραφίας της Πεντηκοστής; Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις για την παρουσία Της· ας την δούμε καλύτερα.
Στο έργο που ήδη αναφέραμε, ο L. Reau εκφράζει την παρακάτω σκέψη: «Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η Παρθένος σημαίνει, εδώ, ο,τι και στην Ανάληψη· συμβολίζει την Εκκλησία. Οι απόστολοι σχηματίζουν κύκλο γύρω από την Παρθένο που προεδρεύει της σύναξης χωρίς να μετέχει στο θαύμα».
Αυτό όμως δεν είναι ακριβές από ορθόδοξη άποψη: η Θεοτόκος μετέχει του θαύματος. Δεν συμμετέχει στα άμεσα αποτελέσματα και δεν παίζει κάποιο ενεργό ρόλο στο κήρυγμα και στα μυστήρια. Γιά ο,τι αφορά στον συμβολισμό της Εκκλησίας μέσα από το Πρόσωπο της Παρθένου μία ανάλογη εκτίμηση διατυπώθηκε από τους ορθοδόξους στην διάρκεια της συζήτησης: «Η Θεοτόκος είναι μία εικόνα της Εκκλησίας, πράγμα που σημαίνει ότι η χάρη του Αγίου Πνεύματος αναπαύεται όχι μόνο στους δώδεκα αλλά σ᾿ ολόκληρη την Εκκλησία»).
Αυτός ο συλλογισμός, όπως και του L.Reau, συγκροτείται βάσει αναλογίας με την εικόνα της Αναλήψεως. Δεν είναι δυνατόν όμως να χαράζεται με τέτοιο μηχανικό τρόπο μία αναλογία ανάμεσα σε δυό εικόνες των οποίων η σημασία είναι πολύ διαφορετική. Αν κατανοήσουμε με τον ίδιο τρόπο την παρουσία της Παρθένου, η Εκκλησία εικονίζεται δυό φορές: απ᾿ αυτήν την ίδια την Θεοτόκο και από τους δώδεκα αποστόλους, εκτός κι αν βλέπει κανείς τους αποστόλους ως αντιπροσώπους της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Είναι σωστό ότι η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος συντελέσθηκε για όλη την Εκκλησία. Οι πύρινες γλώσσες όμως τοποθετήθηκαν πάνω σε κάθε πρόσωπο που ήταν παρόν κατέβηκαν χωριστά για καθένα μέλος της Εκκλησίας, όπως και για την Θεοτόκο ως ανθρώπινο πρόσωπο. Ο αγιασμός του Αγίου Πνεύματος δεν δόθηκε σ᾿ ένα πρόσωπο μέσω άλλου, αλλά άμεσα στο καθένα ως μέλος της Εκκλησίας. Γι᾿ αυτό και η κάθοδός Του στην Θεοτόκο δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως μια κάθοδος στο σύνολο της Εκκλησίας μέσω του προσώπου Της. Μιά

Η Πεντηκοστή, το Άγιο Πνεύμα και ο Τριαδικός Θεός Μιχαήλ Χούλη Θεολόγου

Πολλά δώρα χαροποιούν καθημερινά τους ανθρώπους και σε παγκόσμιο επίπεδο. Ένα όμως δώρο, που μας δόθηκε εξ ύψους, κυριολεκτικά χαροποίησε και χαροποιεί ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και αυτό είναι η κάθοδος εκ των Ουρανών του Αγίου Πνεύματος, η έλευση της χάριτος του Παρακλήτου, του τρίτου δηλαδή προσώπου της Αγίας Τριάδος, κατά την Πεντηκοστή (Πράξ. 2, 1-41).

Πράγματι, 10 ημέρες μετά την Ανάληψη του Κυρίου, 50 από την Ανάστασή Του,  γεννήθηκε η Εκκλησία σε ένα ανώγι της Ιερουσαλήμ, καθώς το Άγιο Πνεύμα έθεσε το θεμέλιο της ζωής της, καταβαίνον με τη μορφή πύρινων γλωσσών και εγκαθιστάμενο χαρισματικά στους αποστόλους, σε πολλούς άλλους μαθητές και μαθήτριες του Χριστού, αλλά και στην Υπεραγία Θεοτόκο Μαρία, τη μητέρα του Κυρίου (συνολικά σε 120 περίπου πρόσωπα), ενώ ήσαν προσευχόμενοι και συγκεντρωμένοι όλοι εκεί. Το γεγονός περίτρανα αποδείχθηκε με τη μοναδική αμέσως μετά διδασκαλία του αποστόλου Πέτρου -δια της οποίας προστέθηκαν 3.000 άτομα στην Πρώτη εκείνη Εκκλησία- αλλά και στη συνέχεια των υπολοίπων αποστόλων, και τα εκπληκτικά θαύματα που επιτέλεσαν. Μάλιστα η μεταστροφή του αποστόλου Παύλου και τα μεγάλα θαύματα που και εκείνος έκανε (βλ. Πράξεις των Αποστόλων) βεβαιώνουν την ύπαρξη και δράση του Αγίου Πνεύματος εν τω κόσμω.

Ο Χριστός το είχε προαναγγείλει κατά το Μυστικό Δείπνο, που ετελέσθη λίγο πριν συλληφθεί και σταυρωθεί. Τους είπε: «Αν με αγαπάτε, τηρήστε τις εντολές μου. Κι εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα να σας δώσει άλλον Παράκλητο (άλλον δηλαδή συνήγορο, συμπαραστάτη και υπερασπιστή εκτός από τον Χριστό, Α΄ Ιω. 2,1), το Πνεύμα της αληθείας, ώστε να είναι ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ μαζί σας…. (άρα δεν αποστάτησε ποτέ η Εκκλησία, σύμφωνα με τα λεγόμενα διαφόρων προτεσταντικών κύκλων). Το Πνεύμα αυτό δεν μπορεί να το δεχτεί ο κόσμος, γιατί ούτε το διακρίνει ούτε το γνωρίζει. Εσείς το γνωρίζετε, γιατί μένει κοντά σας και ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑ ΣΑΣ (αλλάζει πνευματικά τους πιστούς). Δεν θα σας αφήσω ορφανούς. ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΩ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ. Σε λίγο ο κόσμος δεν θα με βλέπει πια, ΕΣΕΙΣ ΟΜΩΣ ΘΑ ΜΕ ΒΛΕΠΕΤΕ (εν Αγίω Πνεύματι), γιατί εγώ εξακολουθώ να ζω. Το ίδιο ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΖΕΙΤΕ (ενωμένοι κατά χάριν με το Χριστό)…. Αυτά σας τα δίδαξα όλον αυτό τον καιρό που βρίσκομαι κοντά σας. Αλλά το Πνεύμα το Άγιο, ο Παράκλητος, που θα στείλει ο Πατέρας στο όνομά μου, ΕΚΕΙΝΟΣ (είναι επομένως πρόσωπο και όχι δύναμη Θεού) ΘΑ ΣΑΣ ΔΙΔΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ (άρα η Εκκλησία κατέχει την αλήθεια) και θα φέρει στη μνήμη σας όλα όσα σας έχω πει εγώ» (Ιω. 14,15-25). Η προφητεία αυτή του Χριστού πραγματοποιήθηκε επακριβώς. Μετά την Ανάληψή Του ξανάρθε ο Χριστός εν Αγίω Πνεύματι και ζει έκτοτε μέσα στους πιστούς, μέσα στην Εκκλησία (Ιω. 17,24-26) ως το τέλος της ιστορίας. Αυτό ήθελε να πει ο Ιησούς όταν μίλησε στους μαθητές Του κατά το Μυστικό Δείπνο ως εξής: «Σε λίγο δεν θα με βλέπετε πια, αλλά και ΠΑΛΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΜΕ ΔΕΙΤΕ» (Ιω. 16,16). Ζει επομένως ο Χριστός ανάμεσά μας με έναν άλλο τρόπο, εν Αγίω Πνεύματι. 

Είναι λοιπόν η Πεντηκοστή η εκπλήρωση του σκοπού της Δημιουργίας, αλλά και το νόημα της ιστορίας. Διότι εν Αγίω Πνεύματι πάσα ψυχή ζωούται (Ακολουθία Μικρού Παρακλητικού Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο, Α΄ Αντίφωνο Αναβαθμών), αλλά και διότι το Άγιο Πνεύμα είναι ΕΚΕΙΝΟΣ (ως πρόσωπο της Αγίας Τριάδος) που ερευνά τα βάθη του Θεού (Α΄ Κορ. 2,10-11), λυπείται (Εφ. 4,30), οδηγεί στην αλήθεια (Ιω. 16,13) και τοποθετεί τους επισκόπους (Πρ. 20,28). Ακόμη, τελεί τα Μυστήρια, διδάσκει την προσευχή (Βασιλεύ ουράνιε Παράκλητε…) και αποτελεί την ψυχή της Εκκλησίας.

Στην αρχή της Δημιουργίας «Πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος» (Γέν. 1,2) και επώασε και ζωοποίησε τα πάντα. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα μάλιστα, ο άνθρωπος μπορεί να είναι σπουδαίος καλλιτέχνης, αθλητής, επιστήμονας, φιλόσοφος κ.λπ., αλλά δεν έχει μέσα του τη χάρη του Θεού, αφού ο Παράκλητος είναι που μεταγγίζει την αληθινή και αιώνιο ζωή σ’ όλη την Εκκλησία, ως τέλειος Θεός που είναι, και όχι κτίσμα, όπως πίστευαν οι Πνευματομάχοι αλλά και σήμερα αντιτριαδικές, ακραίες προτεσταντικές ομάδες, που το θεωρούν απλά ως ενέργεια και πνοή του Θεού. Ο απ. Παύλος γράφει ότι «Ο ΚΥΡΙΟΣ είναι το Πνεύμα» (Β΄ Κορ. 3,17) και αλλού: «Ο ΚΥΡΙΟΣ (το Άγιο Πνεύμα) να κατευθύνει τις καρδιές σας στην αγάπη του Θεού και στην υπομονή του Χριστού» (Β΄ Θεσσαλ. 3,5).  Άλλωστε και η Παλαιά Διαθήκη ομιλεί για Τρεις Κυρίους: Στη Γένεση κεφ. 18 αν και φιλοξένησε ο Αβραάμ τρεις άνδρες, εν τούτοις τους προσφωνεί μόνο ως έναν με τη λέξη ΚΥΡΙΕ και στο κεφ. 19 αναφέρεται η καταστροφή των Σοδόμων και Γομόρρων από δύο Κυρίους εξ ονόματος τρίτου Κυρίου, ενώ στον Ψλμ. 109 αναφέρονται τα εξής καταπληκτικά: «Είπε ο Κύριος (ο Πατέρας) στον Κύριό μου (τον Χριστό): κάθισε στα δεξιά μου μέχρι να κάνω τους εχθρούς σου χαλάκι για τα πόδια σου» (109,1). Στον στίχο 5, μιλάει ο πρώτος Κύριος (Πατέρας) και, απευθυνόμενος στον δεύτερο Κύριο (Υιό), του λέγει: «Ο ΚΥΡΙΟΣ στα δεξιά σου (Άγιο Πνεύμα) συνέτριψε την ημέρα της οργής του τους βασιλείς της γης». Φαίνεται εξάλλου ότι ο Θεάνθρωπος Ιησούς κατέχει και πάλι την κεντρική θέση (όπως γίνεται σ’ όλη την Αγία Γραφή).

Το Άγιο Πνεύμα δίνει Ζωή (Β΄ Κορ. 3,6) και εκπορεύεται από τον Πατέρα (Ιω. 15,26). Συμπροσκυνείται δε μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό, όπως ορίζει και το Σύμβολο της Πίστεώς μας. Ο Θεάνθρωπος έστειλε τους αποστόλους να διδάσκουν και βαπτίζουν «ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ (και όχι ‘στα ονόματα’, διότι υποδηλώνονται ως ένας Θεός) του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (Μτθ. 8,19), που σημαίνει ότι ο Θεός είναι ένας αλλά υπάρχει εν τρισίν υποστάσεσιν. Επιπλέον το Πνεύμα γνωστοποιεί στους αποστόλους τι πρόκειται να τους συμβεί: «σε όποια πόλη πηγαίνω, το Άγιο Πνεύμα μού γνωστοποιεί ότι με περιμένουν δεσμά και διωγμοί», αποκαλύπτει ο θείος Παύλος (Πρ. 20,23/ 21,11), εμπνέει τους χριστιανούς (Πρ. 21,4), εμποδίζει το κήρυγμα του ευαγγελίου σε ορισμένες πόλεις και τους κατευθύνει αλλού (Πρ. 16, 6-7) και χορηγεί τις προφητείες και την αλήθεια: «Καμία προφητεία δεν προήλθε ποτέ από ανθρώπινο θέλημα, αλλά εμπνευσμένοι από το Άγιο Πνεύμα, αξιώθηκαν άγιοι άνθρωποι να μιλήσουν εκ μέρους του Θεού (Β΄ Πέτρ. 1,21).  

Η Πεντηκοστή υπήρξε και είναι για τον κόσμο μια αντι-Βαβέλ, αφού ξεκαθαρίζει τη σύγχυση που ακολούθησε η ανθρωπότητα μετά το προπατορικό αμάρτημα, επανοδηγεί στο Θεό και προσφέρει  τα χαρίσματα του Θεού στους ανθρώπους, με κορυφαίο χάρισμα την αγάπη, την αγάπη μάλιστα προς τους εχθρούς, που είναι ανύπαρκτη στις προχριστιανικές και εξωχριστιανικές θρησκείες (βλ. Α΄ Κορ. 13ο κεφ.). Μεταβάλλει μάλιστα το Άγιο Πνεύμα την καθημερινή μας ζωή μέσα από την εκκλησιαστική λατρεία, διότι τα Μυστήρια αγιάζουν την κτίση και την μεταβάλλουν σε φορέα της άκτιστης χάρης, αφού άλλωστε η Εκκλησία είναι πνευματικό νοσοκομείο και όχι ιδεολογία, θεραπεύει τους αμαρτωλούς και τους καθιστά αγίους, και αυτό πραγματοποιείται καθημερινά στη ζωή των πιστών με την ταπείνωση, μετάνοια, αγάπη, νηστεία (κακιών πρώτα και μετά τροφών) και τη Θεία Μετάληψη. Όλα αυτά επειδή ακριβώς το Άγιο Πνεύμα έχει κατασκηνώσει στην Εκκλησία, άνευ του οποίου κανείς δεν μπορεί να αναγνωρίσει το Χριστό ως Κύριο και Θεό (Α΄ Κορ. 12,3).

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμβουλεύει και μας υποδεικνύει το νόημα ύπαρξης της Εκκλησίας, όταν λέγει: «Δυνάμεθα αεί Πεντηκοστήν επιτελείν» (P.G. 50,454), δια της μυστηριακής ζωής μας και του αγιασμού μας και δια των έργων της αγάπης. Τότε και εμείς γινόμαστε «πλήρεις Πνεύματος Αγίου» (Πρ. 6,3), η μοναξιά και ο εγωισμός απομακρύνονται εν τη αδελφική ενότητι της Ενορίας και η αληθινή θεογνωσία και τα χαρίσματα – τάλαντα (ταλέντα) αυξάνονται στους πιστούς, επ’ ευλογία του Θεού και σωτηρία του λαού Του. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι «πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον, άνωθεν εστί καταβαίνον», από τον Τριαδικό δηλαδή Θεό, καθώς και ο Παύλος με μοναδικό τρόπο ευλογεί: «Η χάρις του ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ και η αγάπη του ΘΕΟΥ και η κοινωνία του ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ μετά πάντων υμών» (Β΄ Κορ. 13,13).

                    

ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:

---

Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ Ο΄, Αποστολικής Διακονίας, Αθ. 1981

Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας, 2003

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ, ΟΕΔΒ, Αθ. 2005

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ, Νικολάου Νευράκη, Αθ. 1999

Π.Ελπίδιος Συγκλονιστικό όραμα της Θεοτόκου για το Άγιον Όρος.

Τα μυστικά του θεϊκού έρωτα

 Όταν σας βλέπω να αγαπάτε τον Θεό, χαίρεται η καρδιά μου. Πιο πολύ όμως χαίρεται η καρδιά του Θεού Πατέρα, όταν βλέπει τις καρδιές σας να Τον αναζητούν. Όταν βλέπει τις ψυχές σας με πολύ νοσταλγία, να ζητούν να Τον αγαπήσουν, δεν μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά που κάνει. Όπως εσείς οι ίδιες οι μητέρες που αγαπάτε τα παιδιά σας, τρελαίνεστε από χαρά όταν έρχεται το παιδί σας και σας αγκαλιάζει και σας εκφράζει την παιδική του αγάπη, το ίδιο ακριβώς κάνει και ο Θεός σε όλους εσάς, όταν Τον αγαπάτε. Πολλές φορές όμως πολλοί από σας με ρωτάτε για ένα πράγμα: «Αχ, πάτερ, μακάρι να ξέραμε με ποιο τρόπο θα μπορούμε να αγαπήσουμε τον Θεό ακόμα περισσότερο. Μακάρι να ξέραμε πως θα μπορούσαμε να Τον ερωτευτούμε ακόμα περισσότερο και να μπούμε στην καρδιά Του ακόμα πιο σωστά, όπως μας το ζητάει». Όλοι αυτοί που αγαπούν τον Θεό και Τον αναζητούν με νοσταλγία, έχουν ακριβώς την ίδια απορία. Όλοι Τον αναζητούν με μεγάλη νοσταλγία, γιατί η νοσταλγία είναι η βάση της επίσκεψης του Αγίου Πνεύματος. 

Όταν ο Θεός δει έναν άνθρωπο με νοσταλγία να Τον αναζητά, τότε του χαρίζει πολλές χάρες και βέβαια και την ίδια τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος. Οι άνθρωποι που Τον αναζητούν, έχουν όλοι αυτό το κοινό χαρακτηριστικό: Θέλουν να μάθουν τους τρόπους, που θα Τον λατρέψουν ακόμα πιο πολύ. Με λίγα λόγια, αν μπορούσα όλες αυτές τις απορίες και τις αγωνίες τους, να τις συμπυκνώσω σε μια φράση, θα έλεγα αναζητούν τα μυστικά του θεϊκού έρωτα.

Το βαθύ μήνυμα του «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση»

οδηγεί στα μυστικά του θεϊκού έρωτα

Όμως εδώ τώρα, όσοι λατρεύουν τον Βασιλιά μας, όσοι αναζητούν με νοσταλγία τον Ιησού μας, όσοι θέλουμε να γίνουμε ένα με τον Θεό Πατέρα μας, ας ανοίξουμε τα αυτιά μας καλά, να δούμε τι λέει το Άγιο Πνεύμα. Αυτό θα μας διδάξει τα μυστικά του θεϊκού έρωτα, γιατί αυτός είναι ο χορηγός του θεϊκού έρωτα. Το Πανάγιο Πνεύμα δεν είναι τίποτα άλλο, από την ίδια την θεϊκή αγάπη, από τον ίδιο τον θεϊκό έρωτα. Ακούστε λοιπόν, τι λέει το Άγιο Πνεύμα σε όλους τους θεϊκά ερωτευμένους, αυτούς που αναζητούν με πολύ αγάπη και νοσταλγία τον Βασιλιά τους Θεό: Γράφτηκε μέσα στην Αγία Γραφή, ότι ο Θεός έκανε τον άνθρωπο «κατ’ εικόνα». «Έκανα, λέει ο Θεός Πατέρας, όλα Μου τα σπλάχνα «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση». Τους έκανα «κατ’ εικόνα Μου» και τους έδωσα την δυνατότητα να Μου μοιάσουν, να πετύχουν το «καθ’ ομοίωση». Τι είναι το «κατ’ εικόνα;» Πολλοί ερευνούν και θέλουν να διδάξουν το «κατ’ εικόνα». Είναι σωστά όλα αυτά που λένε, ότι πράγματι Εγώ έδωσα εξαιρετικές χάρες στον άνθρωπο. Του έδωσα νου, λόγο και πνεύμα, όπως και σεις πολύ σωστά μέσα στην υμνολογία το αναφέρετε και συγκεκριμένα στον κανόνα του Μεσονυχτικού του πρώτου ήχου, που λέει: «Πλάσας τον άνθρωπο κατά την σην εικόνα διαμόρφωσας, νουν αυτό και λόγο και πνεύμα δους ως φιλάνθρωπος».

       Και το ερμηνεύει στη συνέχεια: «Νους μεν ο αγέννητος Πατήρ, Λόγος δε ο συνάναρχος Υιός και Πνεύμα άγιον τω εν της Παρθένω κτίσας την σάρκωση». Σας έδωσα, λέει ο Θεός, νου, λόγο και πνεύμα και με αυτά σας καταξιώνω να είστε το πιο πολύτιμό Μου δημιούργημα, το τόσο διαφορετικό σε όλη τη κτίση και μέσα σας μετά σας εμφύσησα την πνοή Μου. Την ώρα που σας έκανα από το χώμα, σας έβαλα μέσα στο είναι σας την ίδια Μου την πνοή, σας έδωσα δηλαδή το «κατ’ εικόνα Μου».

Ποιο είναι το «κατ’ εικόνα»; Είναι η ίδια η αγάπη, γιατί Εγώ είμαι η Αγάπη. Και εσείς είσαστε η αγάπη Μου και θέλω να είστε η αγάπη Μου. Όμως δείτε τι σας ζητάω: Ενώ την αγάπη σαν Θεός την διέχυσα σε όλη Μου την δημιουργία και μέσα από αυτήν να αναγνωρίζετε Εμένα σαν Δημιουργό σας, μέσα απ’ αυτήν να αναγνωρίζουν όλοι ότι είστε τα δικά Μου τα παιδιά, όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Ξέρετε γιατί; Γιατί υπάρχει αυτό που ζητάω από σας να πετύχετε, το «καθ’ ομοίωση». Το «κατ’ εικόνα Μου» είναι η δυνατότητα εκείνη, που σας δίνει μέσα από την αγάπη, δηλαδή την ίδια Μου την πνοή που ενεφύσησα μέσα σε εσάς, να πετύχετε αυτό που είμαστε Εγώ, ο Γιος Μου και το Άγιο Πνεύμα.

Αυτό που σας χάρισα με το «κατ’ εικόνα» είναι η αγάπη. Αυτό όμως είναι αλήθεια, όλη η ουσία της δημιουργίας Μου; Όχι. Εγώ σας ζητάω αυτό που αποτελεί τον πυρήνα της αγάπης! Σας ζητάω αυτό που λαμπρύνει την αγάπη! Θα σας το πω απλά και μετά θα σας το ερμηνεύσω: Όλοι μεταξύ σας έχετε αγάπη, ο ένας αγαπά τον άλλον, αγαπά τον φίλο του, αγαπά τον αδελφό του, αγαπά  τον συγγενή του. Όμως με όλους αυτούς τρώτε κάθε μέρα; Με όλους αυτούς θέλετε να είστε κάθε μέρα; Με όλους αυτούς ζείτε κάθε μέρα; Όχι. Με ποιους ζείτε; Μόνο με εκείνα τα πρόσωπα, που εσείς έχετε επιλέξει να είναι κτητικά στη ζωή σας.

Δεν είναι η ζωή σου το μωρό σου μαμά; Αλλά πως συνδέεσαι με το μωρό σου; Κτητικά, είναι το μωρό σου! Το μωρό ζει με τη μάνα του κτητικά, «είναι η μαμά μου!» λέει. Και ότι να του χαρίσεις, τη μαμά του ζητάει. Και η μαμά μόνο το μωρό της ζητάει. Το ίδιο συμβαίνει και μέσα στους ερωτευμένους: Ο άντρας όταν αγαπάει την γυναίκα του, την γυναίκα του αναζητάει. Το ίδιο και η γυναίκα. Και ενώ έχουμε τόσους ανθρώπους που αγαπούμε και είναι διάχυτη η αγάπη μέσα μας σε όλη την φύση, ακόμα και στους φίλους μας και στους συγγενείς, στους πάντες, όμως δεν ικανοποιούμαστε σε αυτήν την αγάπη. Ξέρετε γιατί; Γιατί αναζητάμε αυτήν την εξαιρετική αγάπη, που λέγεται κτητική αγάπη, που λέγεται έρωτας!

-Τι είναι εκείνο που ενώνει ένα ζευγάρι; Δεν είναι ο έρωτας;

-Τι είναι εκείνο που ενώνει τη μάνα με το μωρό της; Δεν είναι ο έρωτας;

-Τι είναι εκείνο που ενώνει δύο ανθρώπους και τους κάνει να γίνονται ένα; Δεν είναι ο έρωτας;

Αυτό, λέει ο Θεός, ζητάω κι Εγώ. Αν το «κατ’ εικόνα Μου» είναι η αγάπη, που με την πνοή Μου έδωσα σε όλους τους ανθρώπους την δυνατότητα να αγαπάνε, το «καθ’ ομοίωση» είναι να γίνω Εγώ κτητικά ο μοναδικός σου έρωτας και συ ψυχή Μου και συ σπλάχνο Μου, να είσαι το παν για Μένα. Εσύ, σπλάχνο Μου, να θεωρείς Εμένα, τον Θεό σου, το παν, ότι είμαι τα πάντα για σένα, γιατί εσύ ήδη σπλάχνο Μου, είσαι για Μένα το παν και αυτό το έδειξα με τη σταυρική Μου θυσία.

Ποια είναι τα μυστικά του θεϊκού έρωτα;

Ποια είναι τα μυστικά του θείου έρωτα; Είναι η κτητική αγάπη ανάμεσα σε δύο πρόσωπα. Ε λοιπόν, αυτή είναι η αλήθεια! Εγώ, ο Θεός σας, ζητάω κτητικά να Μου ανήκετε και μάλιστα αποκλειστικά, με απόλυτο τρόπο! Ζητάω να είστε τα σπλάχνα Μου, να είστε τα μωρά Μου, να είστε τα βασιλόπουλά Μου, γιατί Εγώ είμαι ο Βασιλιάς σας κι εσείς τα βασιλόπουλά Μου! Γι’ αυτό και σας ζητάω να συμπεριφέρεστε όπως τα βασιλόπουλα.

Να μην ξεχνάτε ποτέ την ευγενική σας καταγωγή, ότι δηλαδή έχετε βγει μέσα από την καρδιά του Θεού Πατέρα σας, ενός Βασιλιά υπέροχου που είναι γεμάτος αγάπη, γεμάτος ευσπλαχνία, γεμάτος καλοσύνη, γεμάτος αγαθοσύνη. Θυμάστε τι λέμε στις ευχές; «Ότι αγαθός και φιλάνθρωπος». Αυτό ζητάω όμως και από τις μικρές Μου βασιλοπούλες και από τα βασιλόπουλά Μου. Θέλω να Μου μοιάσετε!

Ξέρετε αυτό πως μπορεί να γίνει; Με αυτό που σας ζήτησα, να αγωνιστείτε για το «καθ’ ομοίωση». Αλλά για να Μου μοιάσετε, πρέπει να γίνετε ότι Είμαι και Εγώ. Και Εγώ είμαι ο απόλυτος θεϊκός έρωτας, που εκφράζεται με την απόλυτη στοργή και τρυφερότητα στα σπλάχνα Μου, αλλά  ταυτόχρονα και με την απόλυτη ευσπλαχνία στα πληγωμένα Μου παιδιά. Γι’ αυτό, αυτός που θα Με αγαπήσει απόλυτα, αυτός θα Με ερωτευθεί απόλυτα και μέσα σε αυτόν τον έρωτα, θα ζω Εγώ, όχι μονάχα σαν ο Γιός Μου ή μονάχα σαν Θεός Πατέρας, αλλά σαν Αγία Τριάδα μέσα στην ψυχή του! 

     Γι’ αυτό εκείνοι που θα Με ερωτευθούν, θα αναγνωρίσουν Εμένα τον Θεό Πατέρα τους, ότι Είμαι η πιο ευσπλαχνική, γλυκιά, τρυφερή, στοργική Μανούλα. Αυτοί που θα Με αγαπήσουν και θα Με ερωτευθούν, θα αναγνωρίσουν την θυσία του μονάκριβού Μου Γιού Ιησού, τον οποίο σας χαρίζω να είναι όχι απλώς δικός Μου Γιός, αλλά και δικός σας Γιός αγαπημένος. Όπως Εγώ Τον κρατάω με απόλυτο έρωτα μέσα στο Είναι Μου, γιατί είμαστε ένα Εγώ και ο Γιός Μου, έτσι δίνω και σε σας τους ανθρώπους την δυνατότητα, να Τον κάνετε δικό σας Γιό, ένα απόλυτα με εσάς. Και σας έδειξα σαν παράδειγμα την ίδια Μου τη Μανούλα, που Τον κράτησε στα χέρια της, στην αγκαλιά της, στην καρδιά της και Τον φώναζε «Γιέ μου, Μωρό μου, και Θεέ μου».                       

«Η αναγνώριση της σταυρικής θυσίας του Γιού Μου

αποτελεί βασικό κριτήριο του θεϊκού έρωτα»

Μόνο που αυτοί που θέλουν να καταλάβουν τα μυστικά του θεϊκού έρωτα, αυτοί που θέλουν να τα νιώσουν, πρέπει να περάσουν μέσα από ένα δρόμο, τον δρόμο της αναγνώρισης της σταυρικής θυσίας του Γιού Μου. Γιατί μέσα στη σταυρική θυσία, θα αναγνωρίσετε γιατί Εγώ σαν Πατέρας άφησα τον Γιό Μου να θυσιαστεί για σας. Δεν Τον έστειλα για να σώσει τις ψυχές σας, όπως λέτε σχεδόν όλοι σας. Ο καθένας βέβαια το ερμηνεύει διαφορετικά. Εγώ όμως, λέει ο Θεός Πατέρας, θα σας πω ποια είναι η αλήθεια:

Σας Τον έστειλα να σωθεί η ψυχή σας μέσα από την ένωση την δική σας με τον δικό σας πλέον έρωτα, τον Ιησού. Η θεϊκή ένωση ανάμεσα σε εσάς, τις ψυχές Μου, τα παιδιά Μου, τα σπλάχνα Μου, με τον Βασιλιά σας Ιησού, με τον Γιό Μου τον μονάκριβο, στο να γίνετε ένα, αυτό είναι που σας κάνει να σώσετε την ψυχή σας. Δεν σώζει την ψυχή του αυτός που αποφεύγει τον κίνδυνο, αλλά αυτός που ερωτεύεται και γίνεται ένα με τον αγαπημένο του. Δεν σας έστειλα τον Γιό μου μονάχα για να σας σώσει από τις διάφορες πληγές. Σας Τον έστειλα για να ενωθείτε μαζί Του μέσα στην άπειρη ευσπλαχνία, μέσα στη μοναδική αυτή θεϊκή ένωση. Αυτή είναι η σωτηρία σας!

Ρωτήστε τους εαυτούς σας: Πότε θεωρείτε τον εαυτό σας ευτυχισμένο και σωσμένο; 

      Όταν γλυτώνετε κάθε φορά από έναν κίνδυνο; Ή όταν ζείτε συνέχεια μέσα από τον έρωτα με τον αγαπημένο σας; Τι είναι αυτό που αναζητάτε; Τον έρωτα με τον αγαπημένο σας. Αυτόν σας τον δίνω να γίνει μέσα από ένα δρόμο, αυτόν που μίλησε ο ίδιος Μου ο Γιός και είπε σε όλο τον κόσμο: «Εγώ είμι ο άρτος ο ζων ο εκ του ουρανού καταβάς, εάν τις φάγη εκ τούτου του άρτου, ζήσεται εις τον αιώνα» Ιωάν. 6,51. Δηλαδή: «Εγώ είμαι ο Άρτος ο  ζων, που κατέβηκα από τον ουρανό, για να δοθεί σε όλους η δυνατότητα να τον φάτε και να ζήσετε». Τι λέει όμως στην συνέχεια; «Εάν δεν φάγητε την σάρκα του Υιού του ανθρώπου και πίητε το αίμα αυτού, δεν έχετε ζωήν εν εαυτοίς». Ιωάν. 6,53.

Δεν θα έχετε ζωή αιώνιον, γιατί η αιώνιος ζωή είναι ο θεϊκός έρωτας, που αντέχει διαχρονικά στο πέρασμα των αιώνων, στην απειρότητα του χρόνου. Μόνο αυτός, λέει ο Θεός Πατέρας, που θα θελήσει να γνωρίσει τον Γιό Μου και θα Τον αγαπήσει, θα Τον ερωτευθεί. Μόνο αυτός αντιλαμβάνεται την αξία της μυστικής θυσίας που γίνεται κάθε φορά μέσα από τη θεία Λειτουργία. Πολλοί θα υπάρξουν που θα Με γνωρίσουν, πολλοί θα υπάρξουν που θα Με αγαπήσουν, πολλοί θα είναι αυτοί που θα μιλούν στο όνομά Μου, αλλά πολλοί ελάχιστοι είναι αυτοί, που θα γνωρίσουν και θα ζήσουν το «καθ’ ομοίωση». Οι περισσότεροι αρκούνται στο να ξέρουν ότι πέτυχαν να ζουν στο «κατ’ εικόνα Μου», αλλά αυτό δεν αρκεί. Εγώ σας δίνω την δυνατότητα του «καθ’ ομοίωση και αυτό γίνεται μόνο μέσα από τον θεϊκό Μου έρωτα. Μόνο το Πανάγιό Μου Πνεύμα μπορεί να σας διδάξει μυστικά, πως θα γίνεται ένα με Εμένα.

Πως μπορούμε να απολαμβάνουμε εν Αγίω Πνεύματι

την σχέση μας με τον Τριαδικό Θεό;

Πολλοί από σας έχουν αυτόν τον λογισμό: «Πως είναι δυνατόν να μιλάω σ’ Εσένα, Θεέ μου Πατέρα, και ταυτόχρονα να μιλάω στον Γιό σου, που Εσύ μου ζητάς συνέχεια να Τον ζω μέσα στην καρδιά μου; Πως είναι δυνατόν εγώ, σαν σπλάχνο Σου, να απολαμβάνω εν Αγίω Πνεύματι αυτήν την σχέση, με Εσένα τον Τριαδικό ευσπλαχνικό Θεό μου;»  

Ο Θεός Πατέρας λέγει τα εξής: «Ακούστε τον Γιό Μου τι λέει».

Και ο  Ιησούς, τι απαντά σε όλες αυτές τις ψυχές που έχουν αυτή την αγωνία και Του λένε: «Θα ήθελα συνέχεια Εσένα να κρατώ στην αγκαλιά μου. Μα αλήθεια, πως είναι δυνατόν να σκέπτομαι και τον Θεό Πατέρα;».  

Προσέξτε τι λέει ο Ιησούς για όλα αυτά:  

«Εγώ από την ώρα που σαν άνθρωπος άνοιξα τα μάτια Μου εδώ στη γη, βγαλμένος μέσα από την πιο αγιασμένη μήτρα της Βασίλισσάς Μου Μαριάμ, τίποτα άλλο δεν έκανα από το να μιλώ συνέχεια με τον Πατέρα Μου. Αν και ο  Ιωσήφ, ο θετός Μου πατέρας, έβλεπε το μεγαλείο της Μητέρας Μου να προσεύχεται πάρα πολλές ώρες στον ουράνιό Μου Πατέρα, δεν μπορούσε να μην θαυμάσει, πως ο μόνος που την ξεπερνούσε στην αρετή, ήταν ο μικρός της Γιός Ιησούς, που προσευχόταν ακόμα πιο πολύ από Αυτήν. 

      Μάλιστα ακόμα και η ίδια η Μητέρα Μου θαύμαζε αυτό το γεγονός. Όποτε μιλούσε Εκείνη σ’ Εμένα για τον Πατέρα Μου, έβλεπε τα μάτια Mου να γλυκαίνονται και να δακρύζουν από θεϊκό έρωτα για τον Πατέρα Μου και απορούσε η Μάνα Μου, ποιος Με δίδαξε αυτόν τον θεϊκό έρωτα. Απορούσε η Μάνα Μου πως μπόρεσα Εγώ να ξέρω τα μυστικά μεγαλεία του θεϊκού έρωτα. Μα τότε ακόμα αγνοούσε ότι Εγώ ήμουν ο Γιός του Θεού. Δεν της είχε αποκαλυφθεί ακόμα το μεγαλείο της θεϊκής Μου παρουσίας.

Γι’ αυτό και επέτρεψε ο Θεός να Με μεγαλώνει σαν κανονική Μάνα, που μεγάλωνε ένα κανονικό μωρό, σαν μια κανονική γυναίκα, που μεγάλωνε ένα κανονικό παιδί. Το μόνο που θαύμαζε ήταν, πως δεν μπορούσα να αφήσω από τα χείλη Μου το όνομα του θεϊκού έρωτα, του πολυαγαπημένου Μου Πατέρα. Και όταν γονατίζαμε μαζί για να προσευχηθούμε, άφηνε τη δική της προσευχή, για να ακούει τη μελωδία της δικής Μου παιδικής λατρείας στον μονάκριβο Μου Πατέρα.

Έτσι Μ’ αρέσει να αναπαύομαι στην κάθε μια ψυχή, που λέει πως Με αγαπά. Αναπαύομαι στις ψυχές εκείνες που Με κρατούν στην αγκαλιά τους, λέει ο μικρός Ιησούς. Με κρατούν σαν Βρέφος της Βηθλεέμ, με όλη την μητρική λαχτάρα που μπορεί να έχει μια καρδιά, είτε είναι γυναικεία, είτε είναι πατρική και μέσα από αυτό το αγκάλιασμα να νιώθω, ότι η ψυχή αυτή μιλάει συνέχεια στον ουράνιο Μου Πατέρα. Είναι το πιο γλυκό νανούρισμα, που μπορεί να ακούσει η ψυχή Μου! Είναι η πιο γλυκιά μελωδία που μπορεί να δεχτεί η θεϊκή καρδιά Μου, του Γιού του Θεού, όταν ακούει μια ανθρώπινη ψυχή να λατρεύει ερωτικά τον Βασιλιά της Θεό.

Εγώ, λέει ο Ιησούς, σαν Βρέφος της Βηθλεέμ, Μ’ αρέσει να αναπαύομαι στις καρδιές εκείνων των ανθρώπων, που η καρδιά τους χτυπάει ερωτικά μόνο για τον Θεό Πατέρα. Εκεί γλυκοκοιμάμαι, εκεί ξεκουράζεται η ψυχή Μου και σ’ αυτήν την αγκαλιά θέλω πάντα να βρίσκομαι και να μην βγαίνω έξω από αυτήν, γιατί όταν θα βγαίνω έξω από αυτήν την αγκαλιά, θα στερούμαι εκείνα τα γλυκά ερωτικά λόγια, που λέει η ψυχή στον δικό Μου Θεό Πατέρα. Όταν βλέπω μια ψυχή να αγαπάει τον Θεό Πατέρα Μου, όπως Τον λάτρεψα Εγώ και όπως πάντα μιλούσα γι’ Αυτόν, εκεί ξεκουράζομαι και γλυκοκοιμάμαι.

Ανοίξτε την Καινή Διαθήκη και διαβάστε, πότε έκανα κάτι χωρίς να ρωτήσω τον Πατέρα Μου; Ποιο θαύμα έκανα πριν σηκώσω τα χέρια Μου στον γλυκύτατο Μου Πατέρα;  Και ο Θεός Πατέρας επέτρεψε να πω μια φράση, που θα την νιώσουν μόνο οι ερωτευμένοι με τον Θεό Πατέρα τους. Αυτό μάλιστα γράφτηκε μέσα από το χέρι του αγαπημένου Μου Μαθητή, που αν και ήταν άντρας, Με λάτρεψε με μητρικό τρόπο διδαγμένος από την Μητέρα Μου, την Βασίλισσά Μου Μαριάμ, γι’ αυτό και του επετράπη να είναι ο μόνος από τους άντρες κάτω από το Σταυρό μαζί με τη Μητέρα Μου. 

Γράφτηκε λοιπόν: «Μείνατε εν εμοί, καγώ εν υμίν» (Ιωάν 15, 4). Αυτό του είπα, του αγαπημένου Μου Μαθητή, και αυτός το είπε σε όλους εσάς μέσα από το Ευαγγέλιό του. Με τα λόγια αυτά εννοούσα, πως ο Θεός Πατέρας Μου μόνο μια μοναδική χαρά έχει: Να νιώθει όλα Του τα σπλάχνα, να κλείνονται με νοσταλγία ερωτική μέσα στην δικιά Του την καρδιά. Τότε πραγματοποιείται αυτό το «μείνατε εν εμοί». Είναι όλες εκείνες οι ψυχές, που Τον λατρεύουν ερωτικά και θέλουν να κλειστούν μέσα στην καρδιά του Θεού Πατέρα.

Και τότε ο Θεός Πατέρας Μου, τους κάνει το μοναδικό, ανεπανάληπτο δώρο, μοναδικό στην κυριολεξία δώρο, το «καγώ εν υμίν». Και Εγώ, λέει ο Θεός Πατέρας, σε όσους θέλετε να κλειστείτε μέσα στην καρδιά Μου σαν σπλάχνα Μου, σαν μωρά Μου, και να είμαι Εγώ η Μάνα σας και ο Πατέρας σας, σας δίνω σαν δώρο, τον ίδιο Μου τον Γιό, να Τον  κλείσετε τώρα με τη σειρά σας μέσα στην αγκαλιά σας και μέσα στην καρδιά σας. Κι έτσι γίνεται σε εφαρμογή το «μείνατε εν εμοί, καγώ εν υμίν». Γιατί την ώρα που Εγώ κλείνομαι στην αγκαλιά σας, σαν Υιός του Θεού, κλείνεται όλη η Θεότητα, γιατί Εγώ και ο Πατέρας Μου είμαστε ένα και εν Αγίω Πνεύματι συντελείται η θεία ένωση.

«Το μυστήριο του θεϊκού έρωτα αποκαλύπτεται μονάχα σε εκείνους, 

που με νοσταλγία και αγάπη Με αναζητούν 

και παίρνουν μέσα τους το πανάγιο Σώμα και Αίμα Μου».

Όμως όλο αυτό το μυστήριο του θεϊκού έρωτα, δεν αποκαλύπτεται σε κανέναν, παρά μονάχα σε εκείνους που ερχόμενοι στην Εκκλησία Με αναζητούν πραγματικά και με πολύ αγάπη Με παίρνουν μέσα τους κάθε φορά που αναγνωρίζουν την σταυρική Μου θυσία και προσέρχονται ταπεινά να μεταλάβουν. Όλοι οι υπόλοιποι, που λέτε πως Με αγαπάτε και Με αναγνωρίζετε σαν Θεό σας και Με αναγνωρίζετε σαν Δάσκαλό σας και Με αναγνωρίζετε σαν Κυρίαρχο σας, απλώς έρχεστε στην Εκκλησία, για να ακούσετε τα θεϊκά λόγια, να ψάλετε και εσείς, να προσευχηθείτε, αλλά ποτέ σας δεν θα υπερβείτε το «κατ’ εικόνα», για να  μπείτε στο «καθ’ ομοίωση». Απλώς παραμένετε εκεί στο «κατ’ εικόνα», απλά να Με γνωρίζετε, απλά να έχετε την δυνατότητα, αλλά όμως να μην εφαρμόζετε το «καθ’ ομοίωση».

Εκείνοι που πραγματικά θέλουν να πετύχουν το «καθ’ ομοίωση», είναι αυτές οι πολλοί λίγες ερωτευμένες ψυχές με Εμένα, και το λέω αυτό με πολύ θλίψη, που θέλουν νοσταλγικά, θεϊκά, ερωτικά να έλθουν να Με πάρουν στην καρδιά τους και να γίνω Εγώ ο Βασιλιάς τους. Τότε, ο Θεός Πατέρας Μου, την ώρα που προσέρχονται για να μεταλάβουν, μας ενώνει και μας κάνει ένα Εμένα και το σπλάχνο Μου. Γινόμαστε ένα και σαν ένα στην ανθρώπινη Μου φύση βοηθάω το σπλάχνο Μου, πως να προσευχόμαστε μαζί στον Θεό Πατέρα μας.
 

       Την ώρα που εσείς Με παίρνετε μέσα στην καρδιά σας και εμποτίζω την ψυχή σας με το Άγιο Μου Πνεύμα, που ο Πατέρας Μου στέλνει με την ικεσία Μου σε εσάς, τότε ανάβετε και γίνεστε όλο φωτιά! Και αυτή η φωτιά όλο και φουντώνει, όλο και μεγαλώνει, όλο και γίνεται πύρινη σε τέτοιο σημείο, που να μην μπορεί ο σατανάς ούτε καν από μακριά να σας ατενίσει. Αυτός που ζει στη φωτιά του μίσους και της κακίας και μέσα στη φωτιά έχει μάθει να ζει, γιατί μέσα εκεί ρίχνει τα σπλάχνα Μου, δεν μπορεί να αντέξει την φωτιά του θεϊκού Μου έρωτα, γιατί η φωτιά του θεϊκού Μου έρωτα είναι ο ίδιος ο Θεός μέσα στην καρδιά σας.

Όσοι λοιπόν απλά Με αγαπάτε, καταλαβαίνω γιατί δεν έρχεστε να Με πάρετε στην καρδιά σας και να μεταλάβετε. Όσοι απλά Με αναγνωρίζετε σαν Θεό σας και θέλετε να ακούτε απλά τα λόγια της διδασκαλίας Μου, καταλαβαίνω γιατί δεν έχετε αυτή την ερωτική νοσταλγία να γίνετε ένα με Εμένα. Όμως όσοι είσαστε ερωτευμένοι με τον Θεό Πατέρα σας, μέσα από τον Γιό Του, που σας άνοιξε τα μάτια, για να σας πλημμυρίσει με το φώς της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, όλοι εσείς οι θεϊκά ερωτευμένοι, έρχεστε με πολύ λαχτάρα να Με πάρετε, να Με ζήσετε και συνέχεια να μιλάτε για Μένα. Τώρα καταλαβαίνω, γιατί στη Θεία Κοινωνία έρχονται πολλοί λίγοι. Οι Εκκλησίες μπορεί να είναι γεμάτες, οι ψαλμωδίες να είναι πολλές, αλλά οι θεϊκά ερωτευμένοι πολλοί ελάχιστοι… Είναι αυτοί που προσέρχονται να πάρουν μέσα στην καρδιά τους τον θεϊκό έρωτά τους.

Επίλογος

Γι’  αυτό, ρωτάει ο Θεός, όλους σας: Τι θέλετε, απλά να Με αγαπάτε; Ή να είμαι Εγώ ο θεϊκός έρωτάς σας; Απλώς να Με γνωρίζετε; Ή να είμαι ο Βασιλιάς σας; Απλώς να Με ξέρετε; Ή να Είμαι η ψυχή της ψυχή σας; Ή να είμαι Εγώ το είναι σας; Όσοι απλώς Με αγαπάτε, αρκείστε μονάχα στο πρώτο. Στο να έρχεστε δηλαδή στην Εκκλησία, στο να μιλάτε δήθεν για Μένα, στο να λέτε ότι Μου ανήκετε, αλλά Εγώ σας λέω αλήθεια, δεν σας ξέρω. Γιατί δεν Με αφήσατε ποτέ να μπω μέσα στην καρδιά σας με έρωτα και να γίνετε εσείς και Εγώ ένα. Η ερώτηση αυτή ισχύει για σας και για όλους όσους θα ακούσουνε αυτά τα λόγια.

Σκεφτείτε εάν θέλετε απλώς να Τον αγαπάτε ή να είσαστε ερωτευμένοι Μαζί Του. Αν θέλετε να είστε ερωτευμένοι θεϊκά μαζί Του, τότε μάθετε να Του μιλάτε όπως μιλούν οι ερωτευμένοι, με κτητικό, ερωτικό τρόπο. Πως μιλάνε οι ερωτευμένοι μεταξύ τους; Ψυχή μου, βασιλιά μου, ζωή μου, χαρά μου. Αυτά όλα τα λόγια ανήκουν στο λεξιλόγιο των θεϊκά ερωτευμένων με τον Βασιλιά Θεό.

Εύχομαι σε εσάς σήμερα να γίνει αυτή η υπέρβαση, έχοντας το «κατ’ εικόνα» να πετύχετε το «καθ’ ομοίωση». Αλλά το «καθ’ ομοίωση» είναι ο θεϊκός έρωτας!

Ο Θεός να σας ευλογεί όλους! Αμήν.

Κήρυγμα πατρός Ελπιδίου